Ege Denizi’nde Köpek Balığı Var Mı?
Ege Denizi’ne doğru, yazın sıcağında kaybolmaya karar verdiğim bir günün sabahıydı. Kayseri’nin soğuk ve karanlık atmosferinden sonra, güneşin yavaşça Ege kıyılarına dokunduğunu hayal ediyordum. Tüm bunlar kafamda bir hayaldi, ama bu yaz o hayali gerçeğe dönüştürmek için her şeyimi arkamda bırakıp yola çıktım. Ege’nin serin sularına kendimi bıraktığımda, belki de en azından bir anlık huzuru bulabileceğimi düşünüyordum. Ama bir soru vardı, bir soru ki… İçimi kemiren, günlerce düşündüğüm ve hala yanıtını bulamadığım bir soru: Ege Denizi’nde köpek balığı var mı?
O Günü Unutmak İmkansızdı
Yola çıkmadan önce, Ege Denizi hakkında okuduğum birkaç makale zihnimde yankılandı. Köpek balıkları hakkında okuduğum o karanlık, ürkütücü hikayeler. “Ege’de var mı?” sorusunun cevabını bulamadım. Kimi yazılarda, köpek balıklarının hiç görülmediği, bazılarında ise “çok nadir” olduğuna dair bilgiler vardı. Ama bir şey vardı; bir hayal kırıklığı, bir iç sıkıntısı. Sonuçta, Kimseye söylemediğim bir korkum vardı. O korku, derinlerde, denizin dibinde değil, kendi içimdeydi. Bu korkuyu bir türlü kabullenemedim. Ama derinlerde bir his vardı; belki de tam olarak bu yüzden, denize girmeye karar vermiştim.
Günler sonra, Ege kıyılarında bir otelde kaldım. Sabah erkenden, denizin tuzlu havasını içine çekerken bir yandan da o korku, içimde iyice büyüyordu. Öğle saatlerinde, kıyıya doğru birkaç adım attım ve sıcak kumların arasında kaybolan ayak izlerimi izledim. Şimdi, belki de tam olarak şunu soruyordum: Bu denizin altında ne var? Ne saklı?
Suya Girmek… O İlk An
Bir süre bekledim. Suyun serinliği, hemen vücudumu kavrayıp benden her şeyi alacak gibi geliyordu. Ama korktuğum kadar da heyecanlıydım. Vücudum suya daldığında, bir an her şey durdu. Düşüncelerim, endişelerim, korkularım… Her şey bir anlık bir sessizliğe büründü. Denizin derinliklerinde yalnızdım. Gözlerim, karanlık sulara odaklandığında, bir yandan içimde bir şeyler daha da büyüyordu. O soruyu tekrar sordum: “Ege’de gerçekten köpek balığı var mı?”
İçimdeki cevapsız soruya, artık korkularım da katılmıştı. “Ya gerçekten varsa?” diye düşündüm. Ama sonra, bir şey oldu. Suyun içinde ilerledikçe, belki de o bilinçaltı korku, yavaşça kayboluyordu. Derin sular, bana huzuru getiriyor gibi görünüyordu.
İyi Ki Var, Yoksa…
Bütün o korku, hayal kırıklığı, karmaşık duygular birdenbire silindi. Bunu düşündükçe, gülümsüyorum. Korktuğum şey, aslında bana ne kadar önemli ve değerli olduğunu hatırlattı. Bu su, bu deniz bana, kaybolmamış bir güvenlik sağladı. Bunu fark ettiğimde, kalbim biraz daha rahatladı. Ege’nin derinliklerine daha da daldım, suyun içinde kaybolmuşken, sanki daha önceki korkularımın hepsini de yutmuşa benziyordum. Su, sanki her şeyi temizliyordu. Bu hikayenin, denizin bana sunduğu huzurun karşısında, köpek balıkları bile kayboluyordu.
Belki de aslında, o soruyu sadece kaybolmaktan korktuğum için sordum: “Ege’de köpek balığı var mı?” O an fark ettim ki, hayatta bazen kaybolmak, bazen korkmak, korkularımızla yüzleşmek gerek. Evet, köpek balıkları olsa bile, onlarla karşılaşmak, onları tanımak, bilinçli bir şekilde bu soruya cevap aramak önemli. Ama belki de en önemlisi, korkularımızla barışmak.
Sadece Bir Efsane Mi?
O gün denizde geçirdiğim zaman, belki de en içten korkularımın kırıldığı an oldu. Geriye döndüğümde, o anı düşünerek Ege’nin o muazzam gücünü, derinliğini hatırlıyorum. Köpek balıkları hakkında okuduğum her şeyi unutmaya çalıştım. Sonuçta, bir denizde yaşayan tüm yaratıkların varlığını kabul etmeliyiz, değil mi? Köpek balıkları da bu dünyada var ve biz insanlar onlarla da, doğal olarak bir arada yaşamalıyız.
Ama o an fark ettim ki, sorumun cevabı aslında önemsizdi. Evet, belki de Ege Denizi’nde bir köpek balığı vardı, belki de yoktu. Ama denizin bana sunduğu huzur, bana verdiği sakinlik, nehir gibi akan suyun verdiği arınma duygusu, o sorudan çok daha değerliydi.
Sonuçta, Ege Denizi’ni ve her ne varsa onun derinliklerinde, hayal edebileceğimiz her şeyin varlığını kabul ettim. Huzur arayışımda, en önemli bulduğum şey korkularımı yüzeye çıkarıp, onları kabullenebilmekti.
Şimdi Ne Olacak?
O günden sonra, her yazı Ege’de geçirmek istiyorum. Belki de korku duygusu hep var olacak. Ama bu sefer, köpek balıklarının varlığına, korkularıma, bilinmezliğe değil, denizin bana sunduğu huzura odaklanacağım. Suya her girdiğimde, o rahatlamayı, özgürlüğü hissedeceğim. Çünkü bazen, soruların cevabı önemli değil; önemli olan, yolculukla birlikte elde ettiğimiz deneyim ve büyüme.
Ege Denizi’ne her dalışımda, her kayboluşumda, belki de sadece hayal kırıklığı değil, yeni bir umut ve yeni bir başlangıç bulacağım.