Gaziyayincilik olarak “F ile başlayan dağ isimleri nelerdir” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Kayseri’nin Sessizliğinde Başlayan Bir Dağ Hikâyesi
Bugün sizlerle “F ile başlayan dağ isimleri nelerdir” konusunda işinize yarayabilecek bilgileri paylaşacağız.
Kayseri’de büyümek, ufkun sürekli bir dağ çizgisiyle çevrili olması demekti benim için. Erciyes’i her sabah görmek artık bir manzara değil, bir alışkanlıktı. Ama bazı alışkanlıklar zamanla insanın içine işler; sadece gözle değil, kalple de görülmeye başlar. Ben de öyle oldum.
25 yaşındayım. Hâlâ günlük tutuyorum. Hâlâ bazı geceler, dışarıdan gelen rüzgâr sesiyle birlikte içimdeki eksikliği daha net duyuyorum. Hayatımda her şey yerli yerindeymiş gibi görünse de, bir yanım sürekli “daha uzağa bak” diyor. Belki de bu yüzden dağlara takılıyorum.
Erciyes’ten Sonra Başlayan Merak
Çocukken Erciyes benim için dünyanın merkeziydi. Onu görmeden geçen bir gün, eksik sayılırdı. Ama büyüdükçe anladım ki dünya tek bir dağdan ibaret değil. Haritalara bakmaya başladım. Defterlerime isimler yazdım. Her yeni dağ adı, içimde yeni bir yolculuk gibi hissediliyordu.
Bir gün defterimin kenarına şu soruyu yazdım:
“F ile başlayan dağ isimleri nelerdir?”
O an sıradan bir merak gibi görünüyordu. Ama aslında içimde bir kapı açılmıştı. Çünkü bazı sorular, cevaplarından daha büyüktür.
F Harfiyle Açılan Coğrafyalar
Araştırmaya başladığımda fark ettim ki “F” harfi, dünyanın farklı köşelerine açılan gizli bir anahtar gibi. Her biri başka bir hikâye taşıyan dağ isimleri karşıma çıktı. Not defterime tek tek yazdım:
Fujiyama (Fuji Dağı) – Japonya
Făgăraș Dağları – Romanya
Fann Dağları – Tacikistan
Feldberg – Almanya
Fitz Roy – Arjantin / Şili sınırı (Patagonya)
Fogo Dağı – Cape Verde
Her ismi yazarken içimde garip bir şey oluyordu. Sanki hiç gitmediğim yerlerde izim varmış gibi… Sanki o dağların rüzgârı bile bana dokunmuş gibi hissediyordum.
Ama en çok Fuji Dağı’nda takılı kaldım. Beyaz zirvesiyle Japonya’nın sessizliğini taşıyan o dağ, bana ulaşılması zor ama vazgeçilmez bir hayali hatırlatıyordu.
Bir Defterin İçinde Büyüyen Hayal
O günlerde hayatım çok düzenli sayılmazdı. Kayseri’de işler, insanlar, sokaklar… Hepsi birbirine benziyordu. İçimde sürekli bir “gitme isteği” vardı ama nereye gideceğimi bilmiyordum.
Defterime şunu yazdığımı hatırlıyorum:
“Belki de insanın en büyük yolculuğu bir yere varmak değil, hangi dağa tırmanmak istediğini bulmaktır.”
F ile başlayan dağ isimleri arasında gezinirken aslında kendi içimde de bir şeyleri arıyordum. Her isim, farklı bir duygunun karşılığı gibiydi.
Fitz Roy’u gördüğümde içimde bir hayal kırıklığı yükseldi. Çünkü o dağ, fotoğraflarda bile ulaşılmaz görünüyordu. Sertti. Soğuktu. Ama aynı zamanda inanılmaz güzeldi. Tıpkı bazı hayaller gibi… Yaklaştıkça zorlaşan, zorlaştıkça daha da çekici olan.
Kayseri’den Patagonya’ya Uzanan Bir Düş
Bir akşam Erciyes’e baktım. Karla kaplıydı. Gökyüzü ağırdı. O an düşündüm: “Ben neden buradayım?”
Bu soru kötü bir isyan değil, daha çok içsel bir uyanış gibiydi. Çünkü insan bazen bulunduğu yerden değil, bulunduğu ruh halinden kaçmak ister.
O gece Fitz Roy’un fotoğrafına uzun süre baktım. Kayaların keskinliği, gökyüzüne doğru uzanan o sert çizgiler… İçimde bir şey kırıldı. Ama o kırılma kötü değildi. Aksine, bana hareket etme isteği verdi.
F Harfli Dağların Bende Uyandırdığı Şey
Her dağın bende uyandırdığı duygu farklıydı:
Fujiyama bana huzuru hatırlattı. Sessiz ama güçlü bir varlık gibi.
Făgăraș Dağları bana yalnızlığı düşündürdü. Uzun yürüyüşleri, kaybolmayı ve yeniden bulunmayı…
Fann Dağları ise bilinmeyeni. Haritada küçük görünen ama gerçekte devasa olan şeyleri.
Feldberg bana sıradanlığın içinde bile yükselebileceğini söyledi.
Fogo Dağı, içimdeki yanmayı… Bastırılmış duyguların bir volkan gibi bir gün patlayabileceğini.
Ama Fitz Roy… O başka bir şeydi. O, ulaşmak için önce kendini aşman gerektiğini fısıldıyordu.
Günlük Sayfalarında Derinleşen Yolculuk
Günlüklerim o dönem daha da kalınlaştı. Sayfalar arasında sadece tarih yoktu artık; duygular vardı, çelişkiler vardı.
Bir sayfada şunu yazmışım:
“Bugün hiçbir yere gitmedim ama sanki dünyanın öbür ucuna yürüdüm. F ile başlayan dağ isimleri arasında dolaşırken, aslında kendi içimde kayboldum. Ve garip bir şekilde bundan şikâyet etmiyorum.”
O satırları yazarken ne kadar yalnız hissettiğimi hatırlıyorum. Ama o yalnızlık, boş bir yalnızlık değildi. İçinde bir arayış vardı.
Erciyes’e Bakarken Değişen Bakışım
Zaman geçtikçe Erciyes’e bakışım değişti. Artık sadece bir dağ değildi. Bir başlangıç noktasıydı.
Fujiyama’yı düşündüğümde Erciyes daha da anlamlı geliyordu. Çünkü her büyük yolculuk, küçük bir yerden başlıyordu.
Belki de mesele hangi dağın daha yüksek olduğu değildi. Mesele, hangi dağın seni değiştirdiğiydi.
Bir Kararın Eşiğinde
Bir gün kendime şunu sordum: “Ben gerçekten ne istiyorum?”
Cevap basit değildi. Ama içimdeki ses netti: gitmek.
F ile başlayan dağ isimleri artık sadece coğrafi bilgiler değildi. Onlar bir yön listesi gibiydi. Her biri başka bir ihtimali temsil ediyordu.
Fann Dağları’na gitmek, bilinmeyeni kabul etmekti.
Feldberg’e gitmek, sade ama derin bir yolculuktu.
Fogo’ya gitmek, içindeki ateşi görmekti.
Fitz Roy’a gitmek ise… kendinle yüzleşmekti.
Hikâyenin Sessiz Zirvesi
Sizin İçin Seçtik: Ciğerinde leke görmek ne anlama gelir ?
Bugün hâlâ Kayseri’deyim. Ama içimde artık aynı insan yok.
Bazen akşamları Erciyes’e bakıyorum. Ve şunu hissediyorum: O dağ bana bir şey öğretmiş. Her şeyin bir zirvesi yok. Bazı zirveler fiziksel değil, duygusal.
F ile başlayan dağ isimleri bana bunu öğretti. Her biri farklı bir duygunun haritasıydı. Ve ben o haritanın içinde kendimi bulmaya çalıştım.
Belki hâlâ yolun başındayım. Belki hiçbir dağa tırmanmadım. Ama artık biliyorum: bazı yolculuklar ayaklarla değil, düşüncelerle başlıyor.
Ve ben o yolculuğun tam ortasındayım.